υστυχώς, η ανθρωπότητα παράγει πολύ αίσθημα
και ολίγο πνεύμα. Και το πολύ τρώει το λίγο. Δεν το λέω
σχετλιαστικά ΄ το λέω με λύπη. Επειδή το πολύ σπαταλιέται και
συσσωρεύεται σε τόσο μεγάλες ποσότητες που καταντά ν’αποκλείει κάθε
προσέγγιση προς το Ουσιώδες. Και το δάκρυ, το πιό ιερό πράγμα, με
το να θολώνει τα μάτια (και τον νου) γίνεται η αιτία που συγχέουμε
στην τέχνη την ομιλία σε πρώτο πρόσωπο με την ιδιωτική περίπτωση
του δημιουργού. Έτσι, μοναδικό μας κριτήριο απέναντι σε κάθε
δημιούργημα έφτασε να’ναι η «συγκίνηση» και μόνον. Είναι όμως έτσι;
Αυτό είναι το σωστό;Οδυσσέας Ελύτης, Ιδιωτική οδός,
απόσπασμα
